رباعی – سه: من لولیکم
ای لطف تو دستگیر هر بیسر و پای
احسان تو پایمرد هر شاه و گدای
من لولیکم، گدای بیبرگ و نوای
لولی گدای را عطایی فرمای
فخرالدین عراقی
پی نوشت: این واژه ی “لولیک” واژه ی شایسته ای برای ”ننه من غریبم” بازی ماست (:
This entry was posted on چهارشنبه, آبان ۶م, ۱۳۸۸ at ۳:۴۱ ب.ظ and is filed under رباعی |
.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
آبان ۸م, ۱۳۸۸ at ۴:۴۸ ق.ظ
آقا زه
ای کاش شاعران بزرگنام را هم می نوشتی تا بیفرهنگان نظر به میوه ای لااقل کنند برادر
در دسترس که نیستی
زنگم که نمی زنی
با ای دی اس ال ت هم که سر نمی زنی پس رفاقت و فامیلی و دستم بگرفت و چی به چی برد چی شذ؟